Mijn grootste dilemma: mijn rijbewijs halen

rijbewijs halen

De laatste tijd heb ik onwijs veel blog artikelen bij andere bloggers voorbij zien komen over ervaringen met rijlessen en het halen van een rijbewijs. Al een lange tijd wilde ik er eigenlijk ook wat over delen, maar doordat het nou niet iets is waar ik trots op ben, heb ik het al die tijd gelaten. Tot nu, want door het lezen van de blogs bij anderen heb ik gemerkt dat iedereen zijn problemen heeft rondom dit onderwerp. Laat ik allereerst beginnen met dat ik mijn rijbewijs wel heb gehaald, na veel bloed zweet en tranen. Het proces om hem te halen is niet bepaald vlekkeloos geweest. 

Waarom wilde ik mijn rijbewijs halen?

Al vanaf mijn zestiende werd er van mij verwacht om mijn rijbewijs te halen. Ik vond het toen zonde van mijn tijd, aangezien ik toen het geld nog niet had om een auto te onderhouden. Al had ik wel het geld voor een auto, kon ik hem bovendien niet kwijt op school. Zonde van mijn tijd dacht ik zo, want ik had al voorspelt dat het geen makkie zal worden. Ik ben namelijk onwijs goed in theorie leren, geef mij een boek en ik leer het uit mijn hoofd. Dingen in de praktijk uitvoeren daarin tegen is een ander verhaal. 

In theorieboeken wordt namelijk niet uitgelegd hoe je auto moet rijden, maar enkel de regels van de borden en de regels rondom voorrang en dergelijke. Er wordt niet uitgelegd, hoe je bijvoorbeeld exact moet schakelen. Voor mij een gemis want dat zorgde er juist voor dat ik erg lang over heb gedaan, maar daar vertel ik later iets meer over. 

Naarmate ik ouder werd, werd de vraag naar een rijbewijs steeds groter. Ik liep stages en banen mis, ik was ontzettend veel tijd kwijt aan het reizen naar mijn voormalige baan, en ik raakte steeds meer geïrriteerd door het openbaar vervoer. Ook mijn sociale kring heeft erg geleden onder het feit dat ik mijn rijbewijs niet had. Het was dus zeker tijd om aan mijn rijbewijs te starten. 

De rijlessen

Daar ging ik dan, mijn eerste les. Hoe erg ik er ook tegen op zag, het was echt super. Het ging goed en ik vond het leuk, dus ineens had ik zin om mijn rijbewijs te halen. Naar mate je meer rijlessen krijgt, mag je natuurlijk steeds meer doen. Ontzettend leuk om te blijven ontwikkelen, maar als je dan op een bepaald punt vastloopt, is het niet meer zo leuk. Ik wil het namelijk altijd erg graag goed doen, maar daarmee ben ik soms mijn eigen grootste struikelblok. Ik blijf er dan over nadenken over het hoe zou moeten en dat is juist wat je met rijden niet moet doen. 

Het halen van mijn theorie examen ging van een leien dakje. In een keer heb ik mijn theorie examen mogen halen. Ik heb in Utrecht mijn theorie examen gemaakt en ik moet zeggen wat een complete chaos was dat. Examinatoren hadden het uitgebreid over hun weekend, terwijl de zaal vol zat met mensen die examen aan het afleggen waren. Bovendien rende er ook de hele tijd mensen heen en weer. Ondanks ik mijn theorie dus had behaald, was mijn praktijkexamen nog wel even weg. 

Eindelijk was het zover en mocht ik afrijden, wat ik helaas niet heb gehaald. Ik ben nooit zenuwachtig voor toetsen en dus ook niet voor mijn rijexamen. Eerlijk gezegd zat ik heel relaxt achter het stuur en vond ik het niet eens heel slecht gaan. De examinator vond het ook niet heel slecht gaan, maar nog niet voldoende om te slagen. En toen ging het eigenlijk alleen maar bergafwaarts. 

Doorzetten tot woedeaanvallen aan toe

Ik ben absoluut geen opgever en dus zat er niets anders op dan doorzetten. Veel mensen halen hun rijbewijs niet de eerste keer en dus had ik niets om mij voor te schamen. Overigens is zakken nooit iets om voor te schamen, zelfs niet na 20 keer zakken, maar de teleurstelling in jezelf dat is het ergste. Laatst las ik dit artikel van een man die na 25 jaar rijlessen zijn rijbewijs had gehaald en dus doorzetten is het enige wat telt. Vol goede moed ben ik dus verder gaan rijlessen, alhoewel het zeker wel zijn schade had achtergelaten in het zelfvertrouwen rondom rijden. 

Naarmate ik steeds ongelukkiger werd op mijn werk, raakte ik ook steeds meer gefrustreerd rondom het rijden. Ik ben totaal geen haatdragend persoon of met een innerlijke woede, maar dit is de eerste situatie waarin ik oprechte woede heb ervaren. En dan wel op zo’n level dat ik niet meer wist wat ik ermee moest. Zodra ook maar iemand over mijn rijbewijs begon, wuifde ik het onderwerpen weg, zodat ik het er niet over hoefde te hebben. Bleven ze over het onderwerp doorpraten, werd ik oprecht boos. Ik wilde het er simpel weg niet over hebben. 

Ik zag steeds meer tegen de rijlessen op en ging ook steeds minder goed rijden. Uiteraard heb ik het ook een tweede keer niet gehaald. Vreselijk vond ik het om opnieuw de klap in mijn gezicht te krijgen, dat ik opnieuw niet goed genoeg was. Ik wilde eigenlijk op dit punt niet meer verder. Doordat de frustraties zo hoog zaten, heb ik het rijlessen ook een lange tijd laten liggen. Ik moest echt even tot rust komen, omdat ik ook nog steeds niet lekker op mijn werk rondliep. 

Gedurende het hele proces heb ik gelukkig veel steun gekregen van de mensen die het dichtste bij mij staan. Ik denk dat ik dankzij hen ook niet heb opgegeven. Deels omdat ik hen niet wilde teleurstellen en deels omdat ik meer tijd met hen wilde kunnen spenderen. Ik woon namelijk in zo’n klein dorp, waar maar weinig openbaar vervoermogelijkheden zijn, om hen te kunnen zien is een auto bijna noodzakelijk. 

Twee instructeurs tegelijkertijd

Na een derde keer zakken, was ik het helemaal zat en heb ik een les bij een tweede instructeur ingepland. Puur om te kijken hoe een andere instructeur er naar keek. Hij gaf aan dat ik volgens hem nog veel kon leren en dus ben ik bij hem in de les gegaan. Ja, je hoort het goed, ik had rijlessen bij twéé verschillende rij-instructeurs. Niet bepaald het slimste wat ik had kunnen doen, maar heeft mij zeker geholpen in mijn proces. Sterker nog dankzij die zet, ben ik geslaagd voor mijn rijbewijs!  

Alhoewel dat dus de beste zet was die ik heb gedaan, was het ook behoorlijk verwarrend. Wat ik bij de ene instructeur goed deed, deed ik bij de andere weer fout. Daar raakte ik zo van in de war. Iedere auto is natuurlijk anders, de ene auto is erg gevoelig, de ander moet juist hardhandig worden aangepakt. Maar de manier van lesgeven, of althans hoe een rijinstructeur beoordeelt, dat zou hetzelfde moeten zijn zou je denken. Ondanks de manier van lesgeven verschilt, hoort de beoordeling hetzelfde te zijn. En dat is dus niet het geval geweest.  

Maar rijd ik dan nu?

Allereerst ben ik onwijs blij dat ik van de stress van rijlessen af ben. Nadat ik hem officieel had gehaald, heb ik eigenlijk geprobeerd het stil te houden. Ik had echt de tijd nodig om alle frustraties kwijt te raken en te focussen op mijn rust. Sindsdien heb ik eigenlijk ook niet meer gereden, aangezien ik geen auto tot mijn beschikking heb. Heel even was ik van plan een auto aan te schaffen, om tijd te besparen voor het reizen van en naar mijn werk, maar algauw besloot ik ontslag te nemen. Dus ook dat was niet meer nodig. We zullen zien wanneer ik gebruik ga maken van mijn rijbewijs. 

Het moeilijkste in mijn leven tot nu toe

Ik vind het belangrijk om open en eerlijk te zijn op mijn blog en ik wil dan ook graag delen dat mijn rijbewijs halen wel een van de moeilijkste processen is geweest dat ik heb moeten doorstaan. Wel heeft het mij geleerd dat met doorzetten, je er uiteindelijk wel komt en dat een second opinion altijd een goede optie is. Het heeft mij ook veel geleerd over mijn innerlijke emoties. Blijkbaar zit er een bepaalde woede diep in mij die dus door dit soort dingen aangewakkerd wordt. Gelukkig heb ik die woede niet meer onder ogen hoeven te komen, sinds het halen van mijn rijbewijs. 

Hoe is het voor jou geweest om je rijbewijs te halen?

rijbewijs

DEEL DEZE PAGINA:

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on email
Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on email